S’ka gjë tjetër veçse Mik, Mik, Mik…
Miku dhe miqësia janë për këtë arsye shumë të rëndësishme, sepse janë afërsi. Afërsia me Hakkun është afërsi me vetë të vërtetën e Tij, dhe kjo është jashtëzakonisht e rëndësishme. Ata që janë miq e kuptojnë gjendjen (halin). Ata flasin nga gjendja, nga qenësia e brendshme; nuk flasin me fjalë librash, nuk flasin me dije të jashtme. Ata flasin mbi qenien e zemrës, mbi qenien e botëve, mbi qenien e hakikatit, nga vetë ajo gjendje.
Miku është ai që amanetin e ka çuar në përsosmëri; siç thuhet: “Shpirti është nga urdhri i Zotit tim” (Isra, 85). Ai e ka përmbyllur dijen duke u afruar (kurb) dhe duke u bërë njohës i hakikatit, duke ecur në rrugën e qendrës. Ky është Miku.
Për këtë arsye ai është si një hënë e hollë (hilal) që ka dëshmuar zjarrin (nâr) dhe dritën (nûr) që buron prej tij; ai e njeh me gjendje të brendshme harmoninë e rendit dhe masën e ekuilibrit në tokë. Nga kjo pikënisje, Miku e njeh qendrën.
Dhe me fuqinë hyjnore ai e di kë duhet të marrë pranë dhe kë nuk duhet të lërë pas.
Me qenien e Tij dhe me hakikatin e Tij, Miku merr pranë vetes atë që lind nga zemra dhe nga dija e marifetit; ai e njeh lindjen dhe vdekjen, kuptimet e lindjes dhe perëndimit.
Ai e njeh të vërtetën e atyre që flasin pa e jetuar lindjen, pa pasur përmbajtje të brendshme. Ata që flasin pa përfunduar dijen e lindjes thonë: “Dimë shumë”, por ajo që dinë është vetëm fjalë (kâl), dhe ajo është shumë e pakët.
Ka edhe ata me feraset, bartës të jetës hyjnore, që shohin por nuk flasin, nuk bëjnë fjalë. Shikimi i Mikut të Allahut, i përzier mes njerëzve, sheh me basiret të dukshmen dhe të padukshmen, duke parë hakikatin e sendeve. Ata nuk kanë nevojë të tregojnë ndonjë mrekulli apo të shfaqen, sepse janë të qëndrueshëm me Allahun dhe nuk kanë nevojë për asgjë tjetër.
Ata e dinë se çdo marifet është nga Hakku. Të gjitha njohuritë janë në qenien dhe hakikatin e Tij. Prandaj miqtë e Allahut janë të veçantë dhe të pashoq.
Njeriu paralajmërohet vazhdimisht: Besoni në Të dhe mos u bëni nga mohuesit. Dëgjoni çfarë thonë ata që mohojnë dhe shihni padijen e tyre. Por mos u mbështetni në fjalët e tyre; dëgjoni vetëm Mikun. Sepse Miku është udhërrëfyes dhe paralajmërues, dhe nuk ka tjetër detyrë përveç kësaj. Ai nuk detyron.
Njeriut i takon të pastrojë veshin dhe të hapë “veshin e shpirtit”. Fjala e Mikut pastron dhe e zgjon këtë dëgjim të brendshëm.
Ai thotë: Ai që nuk falënderon për gjendjen e tij, por flet për të, është si papagalli. Mos ndiqni ata që vetëm imitojnë.
Dijeni se Hakku nuk është i kënaqur me ata që nuk e njohin vlerën e Tij. Miku është krijuar mbi ndjeshmëri dhe kërkon ruajtjen e saj. Ata që kalojnë me mendjemadhësi dhe nuk e shohin, duhet të mbahen larg nga kjo e vërtetë.
Ne nuk mund të zgjedhim të rremen kur ekziston e vërteta, këtë e bëjnë vetëm miqtë e vërtetë. Vetëm ata që afrohen me sinqeritet dhe me një përshëndetje të pastër arrijnë këtë afërsi.
Allahu është i Gjallë (Hayy) dhe këtë gjallëri e përhap tek robërit e Tij të afërt. Hakikati është një ekzistencë e pafund. Njëshi (Një) është i plotë dhe i pandarë. Çdo gjë që shihni është shfaqje e Tij.
Dijeni se Hakku është Një dhe përtej Njëshit. Edhe ajo që quhet mosqenie është në të vërtetë qenësia e Tij.
Çdo njeri ka hakikatin e vet brenda vetes. Ajo është “Një”-shi i tij.
Hakikatet nuk mësohen nga librat, por librat tregojnë rrugën. Fjalët e dijetarëve si Niyazi Mısrî apo Yunusi janë udhërrëfyes drejt zbritjes nga mendja në zemër. Ata kanë shprehur hakikatin që kanë gjetur brenda vetes.
Asnjë krijesë nuk mund ta përfshijë thelbin e qenies së përjetshme të Hakkut.
I Dërguari (sav) është në një gradë të lartë, dhe të gjitha dijet e hakikatit mblidhen në Nûr-i Muhammedî. Njëshmëria është në të. Prej Tij fillon shfaqja dhe duke zbritur shfaqet shumëllojshmëria.
Hakikati iu shfaq më të dashurit, Habibit. Përmes tij u bë i dukshëm dhe u shndërrua në rrugë për njerëzit. Tani na takon të kthehemi nga jashtë në brendësi, nga marifeti në hakikat.
Rruga nuk është e jashtme, por një udhëtim i brendshëm: nga mendja në zemër, nga zemra në shpirt. Duhet të ecet pa u ndalur.
Hakku shikon sinqeritetin dhe pastërtinë e mendimit. Sepse gjendja fillon në mendim. Pastërtia është të mos kërkosh asgjë tjetër përveç Tij.
Ai që është i pastër çlirohet nga ngarkesat. Sepse çdo gjë tjetër është barrë (masiva). Ai që është afër Hakkut nuk kërkon asgjë tjetër përveç Tij.
Sinqeriteti nuk është në fjalë, por në gjendje. Ai që është i sinqertë hyn lehtë në fushën e hakikatit. Ajo fushë është “pazar i shpirtit”.
Dashuria ndizet si zjarr dhe e përfshin njeriun. Ai që e ndjen këtë zjarr sheh të gjallë Muhammed Mustafan në zemrën e tij. Gjithçka bëhet Muhammed për të.
Muhabbeti është një diell. Siç thuhet: kur lind dielli i dashurisë, nuk ka nevojë për diell e hënë tjetër.
Muhammedi është brenda njeriut, në pikën më të thellë të zemrës. Aty duhet të drejtohet vështrimi dhe aty duhet të ndodhë zgjimi.
Kjo është muhabbetullah – dashuria e Allahut.
Prandaj, gjithçka është Mik, Mik, Mik…
Le të bëhemi miq, të mbetemi miq dhe të jemi gjithmonë me miqtë. Allahu qoftë i kënaqur prej jush. Bashkimi dhe miqësia jonë qoftë e përhershme.
Koha juaj qoftë me mirësi. Mirësitë u hapshin. Shpirtrat tuaj u shtofshin me dritë.
Inshallah… Ya Hu… Hu… Hu…HŞY
