Hakikati i shpallet njerëzimit përmes Kur’anit të Gjallë
Me emrin e Allahut, Mëshiruesit të Gjithëmbarshëm, Mëshirëplotit…
Er-Rahmani na ka përfshirë me mëshirën e Tij, dhe Er-Rahimi na ka përzgjedhur. Prandaj është e domosdoshme të punojmë shumë dhe të shërbejmë me zemër të pastër. Ky shërbim duhet të kryhet nën përfshirjen e Rahmanit dhe Rahimit. Ne, si njerëz të tasavvufit, si zemra që i japin rëndësi rrugës shpirtërore dhe së bashku me miqtë tanë, duhet të bëhemi shkak për bukuri nën mbështjelljen e Rahmanit dhe Rahimit, në mënyrë që ato bukuri të burojnë gjithmonë nga Qenia e Tij, pra nga Hakikati.
Dijeni se: robi është halife në maqamin e Hakkut; ai është halifja e Tij.
Dijeni se: Allahu e krijoi njeriun mbi Rahmanin.
Dijeni se: Xhenab-i Hakk i ka marrë njerëzit në mbrojtje si një mburojë. Mbi krijimin Ai është Rahim.
Dijeni se: Hakku e fshehu Njëshin në dy dhe ia dha robit ferasetin; dukja e dyfishtë është fshehja e Njëshit. Xhenab-i Hakk ju ka mbuluar me dy.
Dijeni se: nga rrotullimi i felekut që kthehet nga gjysma e rrethit, ju shihni vetëm një pjesë. Qendra e botës është mesi i vijës që lidh njërin skaj të gjysmës me skajin tjetër.
Dijeni se: kjo është ajo që shihet; gjysma tjetër është e padukshme për ju. Vija është e dukshme, ndërsa pika në mes është e padukshme.
Dijeni se: ky është vendi ku falen sekretet; ai nuk ndahet. Vetëm nga ajo pikë mund të njihet thellësia e padukshme.
Dijeni se: dija lidhet me atë që di. Dija, me vullnet dhe fuqi, lidhet me njohësin. Kështu shfaqet ekzistenca e asaj që është dashur dhe e asaj që i është drejtuar fuqisë. Vullneti dhe fuqia janë të Tij – të Hakkut – i Panjohuri; ndërsa lidhja e Tij me të njohurën është Rahmani.
Dijeni se: Hakku këtë të vërtetë ua dha shkronjave, nga të cilat “Nûn”-i është simbolik. Nûn-i është trupor, lënda e nefsit. Mendja është ekzistenca e shpirtit dhe e veprimit.
Dijeni se: gjithçka që del, që shihet dhe që ndodh, ndodh brenda Nûn-it.
Dijeni se: Ai çdo shkronje i ngarkoi të vërteta. Ngarkuesi është vetëm Xhenab-i Hakk. Hakku çdo shkronje i jep nga Qenia e Tij, nga Hakikati e Tij.
Sot, kur thuhet: “Nuk ka Kur’an të Gjallë në këtë çast”, kjo do të thotë: “Nuk ka të Vërtetë.” E kjo do të thotë: “Nuk ka ekzistencë.” A nuk jetojmë ne me ekzistencën e Tij që të mos ketë të Vërtetë e Kur’an të Gjallë në çast? Ky mendim është gaflet. Fryma e Tij, fryrja hyjnore e Tij, Hakikati e Tij, do të jetë e pranishme në çdo çast sa të ekzistojë njeriu. Prandaj të thuash: “Nuk ka të Vërtetë”, është një fjalë e përzier me shkujdesje. Qenies së Tij pa kufi, botët i burojnë nga shtrirja e pafund e Njëshit.
Njeriu nuk mund ta mohojë origjinën e vet. Të thuash: “Nuk ka Kur’an të Gjallë”, është të mohosh thelbin dhe të refuzosh vetveten. Sa kohë që njeriu merr frymë, ekzistenca e Kur’anit – pra ekzistenca e tevhidit – shfaq të Vërtetën e vet në trupin e një njeriu, në qenien e një njeriu.
Ata që thonë: “Nuk ka Kur’an të Gjallë”, në të vërtetë nxjerrin kuptimin: “Unë jam, ti nuk je.” Po ku mbetet tevhidi? Epoka e zgjimit dhe e së Vërtetës ringjallet vetëm me pastërtinë dhe afrimin (kurbijet) e robërve të zgjedhur nga Allahu. Për këtë, Allahu zgjedh robërit që i ka pastruar që nga ezeli. Përmes tyre Ai paraqet dhe shfaq të Vërtetën e Tij. Ekzistenca e së Vërtetës manifestohet prej tyre. Ashtu siç i zgjedh ata, po ashtu përmes qenies së tyre pastron gabimet e njerëzve. Ata që kalojnë nëpër pastërtinë e tyre, vetëm ata mund të vishen me kuptimin e dashurisë së vërtetë. Kraharorët e këtyre robërve të urtë hapen; dhe sytë që shohin, e shohin.
Xhenab-i Hakk i afron ata drejtpërdrejt me Dorën e Tij të fuqisë. Prandaj ata kanë gjithmonë dhembje. Sepse pastrimi, sidomos pastrimi i një bashkësie, nuk është i lehtë. Në këtë pastrim nuk ka privilegje. Qoftë në majë të piramidës apo në fund, secili duhet të jetë i pastër dhe pa të meta.
Ata që përjetojnë inshirahun bëhen si katalizatorë; si alkimistë që e kthejnë qymyrin në diamant – dhe këtë e bëjnë me zjarr, me djegie. Prandaj zjarri është i përhershëm tek ta. Ata ndezin zemra aq sa munden. Dëshira e tyre është të djegin zemrën me dashuri dhe të shfaqin ekzistencën e së Vërtetës. Ata e dinë se pas çdo vështirësie vjen lehtësimi.
Hakikati nuk vjen me titull.
Çdo njeri, të paktën një herë në jetë, ka menduar pse erdhi në këtë botë. Mosdija e prejardhjes dhe destinacionit e bën këtë pyetje çështjen më thelbësore të jetës. Sa të ekzistojë njeriu, do të ekzistojnë edhe të urtët që mbajnë çelësat e përgjigjeve.
Hakikati është arsyeja e ekzistencës së kësaj bote. Ajo është zbritja (nuzul) nga Ahadijeti i Hakkut në botën e shumësisë, duke rënë në materie dhe duke u bërë shkak i manifestimit të saj. Njeriu jeton çdo çast me këtë realitet. Po të mos ishte kjo e Vërtetë, ne nuk do të ekzistonim.
“Kur’ani i Gjallë” është ai që me diturinë e Allahut dhe me marifet hyjnor njeh kuptimet e Kur’anit në Mushaf, të Furkanit brenda Kur’anit, të Ummu’l-Kitab-it brenda Furkanit dhe të Levh-i Mahfuz-it brenda Ummu’l-Kitab-it.
Me një fjalë tjetër: nëse këta njerëz të urtë nuk do të ekzistonin sot, as kjo botë kalimtare nuk do të ekzistonte. Fryma e tyre e gjallë është mëshira që rrotullon qiejt. Për ta bartur këtë të Vërtetë nuk mjafton të jesh shkencëtar. Përsosmëria nuk mësohet në auditore universitare. Hakikati nuk vjen me etiketë apo titull. Ajo kërkon sinqeritet, përulësi dhe njerëzi. Ajo nuk kufizohet as brenda vetë konceptit të tasavvufit. Tasavvufi është metoda për ta fituar këtë të Vërtetë.
Hakikati i nënshtrohet marifetit; marifeti i nënshtrohet dashurisë; dashuria i nënshtrohet përulësisë; përulësia i nënshtrohet sinqeritetit dhe natyrshmërisë. Brenda të gjithave ka djegie, ka zjarr. Pa e përfshirë zjarrin njeriun nga koka te këmbët, Hakikati nuk shfaqet. Mund të flisni me orë të tëra, por nuk mund të ndizni zemra. Zemrat i ndezin vetëm “Kur’anët e Gjallë”.
Nëse sot në ndonjë bashkësi ka gjallëri, miqësi, sinqeritet dhe ngrohtësi, dijeni se aty ka patjetër një “Kur’an të Gjallë”. Sa kohë që në çast ka jetë, sa kohë që ka frymë, fryrja e Tij është aty; dhe aty është edhe Hakikati e Tij. Po të hiqej kjo e Vërtetë, fryma do të pushonte. Dhe pushimi i frymës do të thoshte fundi i njerëzimit. A pushon fryma? Nëse pyesni: “Si e dimë këtë?”, dijeni se jo çdo gjë matet me dije. Hakikati është gjendje (hal); duhet jetuar si gjendje. Prandaj të urtët thonë: “Bëhu si unë, e pastaj shih.” HŞY
