Çdo qytet e ka ummetin e vet, çdo vend ka kadinë e sulltanin e vet. Trupi ka një Sulltan—ai është Fryma e Ruhit. E atë Frymë ta ka fryrë Ai prej Vetes. Ai me atë Frymë është në ty, o xhan.
Ai Zât i Lartë që ta fryu atë Frymë—po të japë haber prej së padukshmes, i bëhet iman. E ti, kur flet për atë që ke në batinin tënd, bëhu teslim, mos kundërshto. Atëherë Fryma e Ruhit shpall Sulltanllëkun në mülkun e vücudit.
Dije mirë: trupi pa Frymën e Ruhit është harabë. Shkon në dhe, tretet e humbet. E kur Fryma e Hayy-it e lë trupin, ai mbetet mahzun e pa dritë.
Mos u ndal te rënia, o xhan. Rënia s’ka vlerë. Vlera është në ngritje. Nefsi është i dënuar të thyhet para Ruhit. Fitore mutlak është vetëm Ai. E fitimi i Tij është në Frymën e Ruhit.
Ai është në vücudin tënd—dëgjoje atë vücud. Lexo me Myrshidin tënd. Pa Myrshid, ky libër nuk hapet.
O xhani im… mbylli sytë e shiko me basiret në sytë e mi…
Siç çohemi natën në tahaxhud për ervahët e silsiles sonë të lartë, ashtu edhe lidhja e mendimit me mendim është prej emrit el-Halik. Nga një mendim lind një dashuri, nga ai dashuria lind muhabet, e prej muhabetit vjen vuslat.
Në alemin e Tij çdo gjë është me nizam. Çdo gjë është Nur. Ai Nur është pastër. Ai të zbriti në këtë alem si një nefha prej Vetes. Ti erdhe i pastër, i dëlirë.
Tash shiko momentin tënd: a e ruajte atë pastërtinë, apo e mbuloi nefs-i yt?
Nefsi është perde. Të flet si ilah. Të urdhëron si zot. Nëse nuk e njeh, e merr për Rab.
Prandaj kthehu te Insani qamil, te Myrshid-i qamil. Dëgjo me xhan, shiko me basiret. Ai nuk flet fjalë të thata—ai të zgjon.
Çaje perden e nefsit. Shiko Ruhin në veten tënde. Ai ende është pak, ende është pastër. Ai që do të kthehet është Ai brenda teje.
Amanetin dorëzo me hak, o xhan.
Mos e kërko vetëm në tesbih e në fjalë. Kërko në moment. Në frymën që merr e jep. Në shërbimin që bën.
Ka një zjarr prej Rahimijjetit që zbret në zemër—ai zjarr djeg perdet mes teje dhe Ruhit. Ai të pastron.
Por ka dhe një zjarr i dynjasë—ai të lidh, të bën skllav. Ai djeg krahët e Ruhit. Nuk të lë të fluturosh.
Tash shiko mirë: cili zjarr po të djeg ty?
Kë more Rab për vete, o xhan?
Rabi yt vjen nga ekzistenca e Myrshidit. Ai Kâmil—çdo nazar i tij është zjarr, por ai zjarr është rahmet. Të djeg e të pastron pa e kuptuar.
Çdo kelam i tij është ajet. Çdo hap i tij është irshad. Ai të pastron veshin, zemrën, xhanin… e ti mbetesh i habitur: “nga erdhi kjo lehtësi?”
Afrohu… afrohu, o xhan… që të digjesh në atë Nur. Se ai zjarr nuk shkatërron—ai pastron.
Që të vish në rrugën e nimetlilerëve… në rrugën e atyre që janë pranuar…
Illâ lot…
Kur dashuria të mbështjell, dynjaja bie nga dora. Nuk të mbetet më fuqi për zbukurimet e saj… HŞY
