Allahu është Kadir (i Gjithëfuqishëm). Qenia i përket Atij. Ai pastron çdo gjë, çdo lloj papastërtie e ndyrësie me Qenien e Tij. Edhe bartësit e Qenies së Tij janë të pastër dhe, me Qenien e Tij, bëhen pastrues. Kërko që papastërtitë e tua të brendshme të pastrohen; ata që janë në zinxhirin e asaj Qenieje do të të pastrojnë.
Hape zemrën ndaj asaj që të është zbritur, që të të dhurohet urtësi. Bashkohu me praninë e Dergahut dhe të Myrshidit tënd; ajo prani rrjedh drejt atij që e dëshiron Atë. Dije se duhet të kërkosh lot—derdhi lotët e syrit për Dashurinë tënde; sa i bukur është ai stacion i dashurisë…
Njeriu, nga një anë, është harrues, e nga ana tjetër, krijon afërsi (unsijet). Ka përkujtues që ta bëjnë të ditur se çfarë të harrosh dhe me çfarë të lidhesh. Njeriu nuk e di nga vetja të mirën dhe të keqen e së Vërtetës. Përkujtuesi i Tij është Resuli, Miku—Ai është mes nesh dhe brenda nesh.
Je i rrethuar me pasqyra; të gjitha të tregojnë ty vetveten. Dije se të gjitha pamjet në pasqyrë janë ti. Thyeji pasqyrat dhe bëje një shikimin tënd të shpërndarë.
Afërsia me Të ka një çmim; dije se çmimi nuk është ajo që ti pranon të japësh, por ajo që Ai kërkon prej teje.
Çfarë kërkon Ai prej teje?
Ai që i jep veshin e shpirtit pranisë së Myrshidit, dëgjon. Por të dëgjosh nuk mjafton—vepro me atë që dëgjon. Dije se këto janë shtresat e “Lâ ilâhe illâllah”.
Identiteti i çdo njeriu është hyjnia e tij. Identiteti i vërtetë është ai që vjen nga Fryma Hu—i palindur dhe që nuk lind. Mos u mashtro nga ai që lind prej nefsit; ai nuk është identiteti i vërtetë. Tani, drejt cilit je i kthyer? Cilit identitet i shërben?
Kthehu te Qenia jote e vërtetë dhe përmende Atë me atë qenie. Shkatërro idhujt e rremë. Me Qenien tënde—të Vetmin dhe Një—erdhe në këtë botë; në të vërtetë nuk ka tjetër qenie. Ato që erdhën më pas janë në mendimin tënd; pastroje mendimin tënd. Le të njihet me ty mëshira (R’Ahmet) brenda Rahmânit.
O njeri që humbet në mendimet e tua, ndalu dhe shiko si përmendesh në ajetet e Tij; mos mendo se ato janë larg teje—të gjitha janë në ty, në çastin tënd.
Dije se Ai është Falësi i Madh; lavdia i përket Allahut, Hamîdit.
E sheh shpatën që pret. Por prerësi nuk është shpata. Ai që pret është urdhri i fshehur në veprimin e shpatës. Urdhri i përket Atij. Shpata lëviz nën urdhrin e Tij, në dispozicionin e Tij.
Ai jep shembuj të panumërt nga dija e Tij. Ma’rifetullahu është për ty, që të zhytesh në oqeanin e asaj dijeje. Fshehja e urdhrit në veprim është si fshehja e Rahmânit në Rahîm.
Ai e dërgon shpirtin me urdhër dhe e thërret sërish me urdhër. Shpirti nuk e sheh—urdhrin e sheh. HŞY
