Agjërimi është përpara çdo adhurimi, sepse zgjon vetëdijen dhe e bën njeriun të përballet me veten. Ai është njohja e vetvetes përmes së Vërtetës që ka marrë formë në çdo fe.
Muaji i Ramazanit dhe ibadeti i agjërimit, ndonëse duken si një disiplinë për trupin tonë fizik, në të vërtetë kanë rëndësi të thellë për përbërjen tonë të padukshme, për “kiminë” shpirtërore të qenies sonë.
Ajo që i pëlqen egos është shenja e zgjimit të saj për të shijuar kënaqësinë. Agjërimi është thyerja e këtij paralajmërimi. Është largimi nga ajo që dëshirohet me zjarr. Është shmangia nga ajo që të jep ngopje, për të zbutur vrullin. Është bashkimi i ndjenjës së kënaqësisë me kënaqësinë Hyjnore. Është drejtimi i anës sonë engjëllore kah bukuritë e Zotit. Është përputhja me të Vërtetën e ekzistencës. Me të vërtetë, Zoti i Madhëruar shpërblen me bollëk ata që dinë të falënderojnë.
Prandaj, fale namazin për Zotin tënd dhe agjëro për Të.
Kjo është gjendja e të qenit “kurban”. Kurban nuk do të thotë viktimë; është vetëdija e lartë, fryt i dorëzimit.
Por dorëzimi është vetëm me dashuri. Është t’ia flijosh gjithë qenien tënde Qenies së Tij, të digjesh duke rritur dashurinë. Kur vjen Dashuria, ajo nuk lë në ty asgjë tjetër veç Vetvetes. Ai nuk kërkon tjetër përveç Vetes në vendin ku shfaq dhe e shfaq Qenien e Tij. Aty ku është Ai, edhe ti nuk kërkon më asgjë tjetër. Thua vetëm: “Ti”. Gjithçka bëhet për Ty. Lexon mendimin tënd në çdo vend. Çdo gjë të flet për Ty. Lotët që rrjedhin janë dhurata e Tij dhe dëshmia e saj.
Disa thonë: “Tek ne s’ka pasur agjërim e namaz. Nga dolën këto? Namazi ynë u fal, agjërimi ynë u mbajt.”
Ju thuaju: në vend që të pyesni “nga dolën”, pyesni “si doli nga thelbi i së Vërtetës dhe si u larguam ne prej agjërimit?”
Ne nuk e shpikëm agjërimin. Zoti ua kërkoi krijesave të Tij. Ka qenë para Hz. Muhammed Mustafasë, dhe me të mori një formë edhe më të bukur shpirtërore. Pse e braktisëm këtë bukuri? Këtë duhet ta pyesim. Por në fund, secili është përgjegjës për çastin e vet. Jetoni çastin tuaj me bukuritë që Ai kërkon. Largohuni nga ata që nuk kuptojnë, sepse nëse nuk largoheni, ata do t’ju turbullojnë.
Dikush që sapo u drejtua kah kjo rrugë, ende pa marrë besën, la edhe të afërmin e vet që fliste kundër saj dhe erdhi. Kjo rrugë nuk është si në kuptimet e mangëta të së kaluarës; sot ajo është kthyer në thelbin e saj, në të Vërtetën e Njëshmërisë së Miqësisë Hyjnore. Ne bashkohemi me ata që i drejtohen këtij kuptimi të çastit. Të tjerët mund të duken pranë nesh trupërisht, por shpirtërisht nuk janë.
Afërsia kërkon një kuptim të përbashkët. Ata që nuk drejtohen, nuk mund ta veshin atë kuptim. Nëse përpiqeni t’i kënaqni ata që nuk kuptojnë, dijeni se kjo është egoja juaj. Dhe atëherë largoheni nga Miku i së Vërtetës, nuk bashkoheni me dashurinë e shpirtit të dashur. Paralajmërimi është nga ne, zbatimi nga ju.
Dijeni se duhet të hiqni rrobat e papastra të brendshme dhe të falni namazin tuaj, ta çelni agjërimin me pak kafshatë. Mos u ngrini rëndë nga sofrat tuaja. Çdo kafshatë ta shndërroni në falënderim e bereqet. Ju jeni pasojë e grimcave që bartin mendimet tuaja. Sa më të pastra mendimet, aq më pak ka nevojë trupi për ushqim.
Të dashurit e Zotit ndonjëherë ushqehen me shumë pak, ndonjëherë aspak. Mos e krahasoni agjërimin tuaj me ta. Ata agjërojnë si shembull për ju. Ndonjëherë agjërojnë, ndonjëherë jo. Por ata e kanë njohur Zotin e tyre dhe janë bërë vetë agjërimi.
Mos e bëni shqetësim një kohë të shkurtër. Ndaloni së ngrëni kur zbardh dita dhe përmbusheni agjërimin kur bie nata.
Ka edhe nga ata që thonë: “Ne nuk e prishim agjërimin”, por me gojë të agjëruar flasin fjalë të ndyra dhe ushqejnë mendime të ndyra. Atyre agjërimi nuk u bën dobi. Ata ndërtojnë gur mbi gur pa zbutur zemrën.
Jini të butë. Dhe kur jeni agjërueshëm, mos i ngrini zërat tuaj.. HŞY
