Ra’d/14 “Gerçek dua ancak O’nadır. O’nun dışında el açıp dua ettikleri şeyler, onların hiçbir isteğini karşılayamazlar. Onlar ancak, ağzına gelsin diye iki avucunu suya doğru açan ama (suyu ağzına ulaştıramadığı için) asla o suya ulaşamayan kimse gibidir. Kâfirlerin duası sapkıncadır (boşa gider).”
Dua ile derman arayanlar bilsinler ki O’, araya Dost’larını dahi koymamaktadır, yine bir ayet’ullah’ında;
“Kullarım sana beni sorarlarsa, şüphesiz ben onlara çok yakınım. Bana dua edenin duasına icabet ederim. Öyleyse onlar da benim davetime uysunlar ve bana iman etsinler ki doğru yolu bulsunlar.” Bakara/186 buyurmaktadır..
Hakk Dost Mürşid varlığının Varlık sebebi sadece yönlendirici olmasıdır.
Kendi duana, varlığına, yine kendi iç’sel düşüncenle bir’leşmene, nihayetinde rû’hû ilâhi varlığınla bütünleşmene ve hayy’at’iyet noktasında yaşam sürmeyi dileyenleri çağırmaktır.
Şuara/47 “Allah’tan, geri çevrilmesi imkânsız olan bir gün gelmeden önce, Rabbinizin çağrısına uyun. O gün sizin için ne sığınacak bir yer vardır, ne de (günahlarınızı) inkâr edebilirsiniz!”
Rabbin çağrısına çağıran Dost Mürşid varlığının çağrısına uyun ki duanın kıymetini kendi içinizde oluşturun. Hakk Dost Mürşid’inden kendisi ve başkaları adına dua istenmesi ve beklemesi gaflet halinin en belirgin göstergesidir. Esas bu ayet’ullahların beyanını bizler yapmazsak bizler de gaflet içindeyiz demektir..
Duanın en yakını ve yakinlik içinde vücûd bulanı kişinin kendi duasına ulaşabilmesi (Rabbi olan varlığına yönlendirilmesi) ve o duasının içini nedameti ile doldurup iman varlığına dönüp doğru yolu bulabilmesidir.
Allah Dost’larından her devirde gayrıihtiyari dua isteyenler ve bu beklenti içinde olanlar olmuştur, çoğunluğu kendi duasına niyazına ulaşamadan yitip gitmişlerdir.
Hakk’ikat’ten Dost’un bu oyalamaca içine girmemesi, kişileri ne kendi nefsinde ne de Kendi Varlık bilincinde oyalamaması, yönlendiricilik dışında arada olmamasını Kur’an ayet’ullah’ları üzerinden izharını izah etmek isteriz ki kişiler bu gaflet perdesini yırtıp varlığına (doğru yola) yönelip, Âlemlerin Rabbi olan Allah’a rücû edebilsinler.
Ra’d ayet’ullahı hakiki duanın ellerini uzattığın yerden değil, ağzın ile ikrâr ettiğin yerden içilecek bir R’Ahmet suyu gibi beyan ederek, O’na yönelen ve kendi dualarını kendileri adına yapmaları durumunda isteklerinin karşılanacağını (tasarruf ve lütuf O’nundur) beyan eder. Kısaca her kişinin kendi duasını kendisinin yapmasını öğütler. Ve Dostlarını “sen sadece öğüt verici ve yönlendiricisin” buyurarak Rabb/Mürşid’lik ismini layık olduğu yere yükseltir..HŞY

