Uyanışta düşünsel bir yönelişin izleri vardır, bütün uyanışlar aniden gözlerin açılmasıyla oluş’maktadır. Fakat uyanmadan önceki o rüya âleminde bizlerin aradığı bir hakikat vardır. Zira bizler dünya yaşamının o aldatıcı uykusunda gezinirken, aslında özümüz hep o mutlak hakikati sayıklamaktadır..
“Bilin ki dünya yaşamı ancak bir oyun, bir eğlence, bir süs, aranızda karşılıklı bir övünme, çok mal ve evlat sahibi olma yarışından ibarettir.” (Hadîd, 20)
Ayet’ullah’ın işaret ettiği o derin gaflet uykusunun içinde bile ruh, asıl vatanına dair bir sızı taşır.
Hakikat ehliyle kurulan rüyadaki o rabıta, seni de hakikatine doğru çekmektedir. Çünkü hakikat çok güçlüdür, karşı konulmazdır. O öyle bir çekimdir ki, kalbi kendi merkezine, yani Rabbine doğru mıknatıs gibi çekim gücü oluşturmaktadır. Ya yönelirsin ya yönelmezsin bu ayrıdır;
“Artık dileyen Rabbine varan bir yol tutsun.” (Nebe, 39) hitabıyla irade sana bırakılmıştır. Lakin o eşikten geçip yöneliş yapanların, o hakikat tecellisine tutulmamaları imkansızdır. Çünkü güneşe yüzünü dönenin ışıktan kaçması mümkün değildir..
İşte o hakikat uyuyan gözleri açacaktır. Gözler açıldığında her gören gördükleri karşısında dehşete düşer, zira perdeler kalkmış, alışılagelmiş bütün suretler eriyip gitmiştir..
“Andolsun, sen bundan gaflet içindeydin; işte biz senin perdeni kaldırdık, artık bugün gözün keskindir.” (Kâf, 22) sırrı tecelli ettiğinde, İ’nsan o zamana dek gerçek sandığı gölgelerin dağılışını hayret ve haşretmekle izlenir.
Çünkü bu uyanış büyük bir sarsıntıyla gelir. Tohumun içine Rahmân’ın nefesi üflenmiştir.
“Ona şekil verip içine ruhumdan üflediğim zaman…” (Hicr, 29) hakikati, o küçücük kabuğun içinde saklı duran koca bir kâinatı harekete geçirir. Çatlayan tohum, içindeki hakikatini gözler önüne sererken tüm bedenini sarsar. Kabuk kırılmadan filiz yeşermez, benlik sarsılmadan hakikat zuhur etmez. Uyanış bir kıyam’et bildirisidir;
“Ey örtüsüne bürünen! Kalk ve uyar!” (Müddessir, 1-2) emriyle ruhun kendi küllerinden doğuşudur. Kalk demiş, kalkmışsındır..HŞY

