Allah ilk ve ikinci yaratılışını gerçek ve hakikat üzre Kur’an ile yazmıştır. Bezm-i elest (ruhlar âleminde biatleşme) kâlû belâ (biati Rabbiyle kabul etme) ve ruhlar âleminde geçen o yaratılış yeryüzünde İ’ns’an aracılığıyla görünmesine mukabil yaşantımız içinde hayy’at’iyet bulmaktadır.
“Hani Rabbin Âdemoğullarının bellerinden zürriyetlerini almış ve onları kendilerine şahit tutarak: ‘Ben sizin Rabbiniz değil miyim?’ demişti. Onlar da: ‘Evet (Rabbimizsin), şahit olduk’ demişlerdi.” (A’râf/172)
“Sizi ondan (topraktan) yarattık; yine sizi oraya döndüreceğiz ve bir kez daha sizi ondan çıkaracağız.” (Tâhâ/55).
Allah kullarını bu âlem içinde yaratır ve bir silsile varlığı oluşturur, silsileyi nesilden ayıran Allah’ın soy varlığını oluşturmasıdır.
“Sûra üfürüldüğü zaman artık aralarında akrabalık bağları kalmamıştır; birbirlerini de arayıp sormazlar.” (Mü’minûn/101).
O’ hem bâtında hem zâhirde bu silsile bağını sağlamlaştırır.
“O, evveldir, âhirdir, zâhirdir, bâtındır. O, her şeyi hakkıyla bilendir.” (Hadîd/3).
Hakikatteki silsile Allah’ın toprak bedenleri yani kabirleri içinden Rû’Hû ilâhi nefesiyle yeniden yaratmasıdır. Silsileye bağlı, dendiğinde zâhiri bir soy varlığı dahi aranmamalıdır, ki bilenler bilir silsile O’ Hû olan Allah’ın Rahmânî nefesine bağlanıştır. Zahirdeki görünen silsile ise Allah’ın insanlığı Dost Mürşid’leri (Resûlleri) vesilesiyle o Allah’ın üflediği nefesiyle kur’an’ın içinden Furkan kişinin Kendi Allah’ına yani silsilesine yönlendirmeleridir.
“Onu şekillendirip içine ruhumdan üflediğim zaman onun için saygı ile eğilin.” (Hicr/29) “Ölü iken dirilttiğimiz ve kendisine insanlar arasında yürüyebileceği bir nûr verdiğimiz kimse, karanlıklar içinde kalıp ondan hiç çıkamayacak durumdaki kimse gibi olur mu?” (En’âm/122).
İrade ve müridlik vasfını hayy kılacak O’ Allah’ın Rahmân nefesidir. Bu nefesin tesirini ve etkisini kendilerinde görenler ve hayy’at bulanlar vardır, onları etkisi altına alan bu nefes dışsal bir Varlık değil, içerden içeri yönelişlerinin bir neticesidir.
Bazı kör inançlarda şeyhlerin (özellikle şeyhlik diyoruz ki Hakk Dost Mürşid varlığı anlayışı içinde bu batıllık yoktur) içtiği suyu, yediği yemeği kutsal atfeden zihniyetler vardır. Zann’ederler ki zâhirden, masivadan bir nimet (nefes) kapacaklar, Kur’an bu zihniyetleri alaşağı ederek Resûllerin bazılarının zahiri ailesinin imtihanlarına işaret ederek onların bozguna ve hüsrana uğradıklarını beyan etmektedir.
“Allah, inkâr edenlere Nûh’un karısı ile Lût’un karısını örnek gösterdi. Bu ikisi, kullarımızdan iki salih kişinin nikâhları altında bulunuyorlardı. Derken onlara hainlik ettiler de kocaları Allah’tan gelen hiçbir şeyi onlardan savamadı. Onlara: ‘Haydi, ateşe girenlerle beraber siz de girin!’ denildi.” (Tahrîm/10)
“Nûh Rabbine dua edip dedi ki: ‘Ey Rabbim! Şüphesiz oğlum da ailemdendir. Senin vaadin elbette gerçektir. Sen hükmedenlerin en iyi hükmedenisin.’ Allah şöyle dedi: ‘Ey Nûh! O asla senin ailenden değildir. Çünkü onun yaptığı iyi olmayan bir iştir.” (Hûd/45-46).
Dostun dahi dostuna fayda vermeyeceği o güne değinen ayet’ullah’ların, Allah ile dostluk kuranlara atıfta bulunarak O’ Hû nefesin üflediği o nefesini dahi sorguya çekeceğini izah eder.
“O gün dostun dosta hiçbir faydası olmaz, kendilerine yardım da edilmez.” (Duhân/41)
“Doğrulara doğruluklarını sormak için böyle yaptı. Kâfirlere ise elem dolu bir azap hazırlamıştır.” (Ahzâb/8).
Allah’a dolayısıyla Dost Mürşid’ine yönelmeyi dahi Rû’Hû ilâhi nefesin önüne koymamayı öğütleyen ayet’ullahlar vardır. Adem’iyelik Rû’Hû ilâhi nefesi işaret ederek secdeyi O’ Hû nefese has kılmamızı öğütler.
“Mescidler şüphesiz Allah’ındır. O hâlde, Allah ile birlikte kimseye yalvarmayın.” (Cin/18)
“Hani meleklere: ‘Âdem için saygı ile eğilin’ demiştik de İblis hariç hepsi saygı ile eğilmişlerdi.” (Bakara/34).
Şu da vardır ki, Resûl varlığına yönelmek Allah’a yönelmek olarak kabul edilir, lakin bu yöneliş her insanın varlığındaki o Muhammedî Nur’a işaret ederken o Nur’a boyananların zahiren de aynı Nur’un görünen âlemi olan Resûlüne dönük ve hem nefislerinde hem nefeslerinde aynı Resûl varlığına biatları ile öne çıkarlar.
“Kim Resûl’e itaat ederse, Allah’a itaat etmiş olur.” (Nisâ/80)
“Şüphesiz sana biat edenler ancak Allah’a biat etmektedirler. Allah’ın eli onların ellerinin üzerindedir.” (Fetih/10)
Batıni biata erişmemiş topluluklar için zahiri görünen bu bağlılıklar onlara gerçek dışı görünür, göze görünmeyen ve kulağa uğramayan bu oluşum hakikatten yönelenleri “büyülenmiş” “ele geçirilmiş” olarak görünmelerine sebep olur. Halbuki onlar da zahirdeki bir çok edindikleri ilâhlarının eline geçmiş ve dünyanın etkisinde kalmış topluluklar değil midir?
“Onlar (alay ederek): ‘Bu da bizim gibi bir beşerden başkası değil, tıpkı sizin yediğinizden yiyor, içtiğinizden içiyor’ dediler.” (Mü’minûn/33)
“Onlar bilmiyorlar ki, kalplerinde bir hastalık (ve nefsani arzular) vardır; heva ve heveslerini ilâh edinenleri görmedin mi?” (Furkân/43).
Dolayısıyla bâtındaki o yaratılış zâhirde de yaşanır ve görülür. Bunu görenlere, işitenlere ve diğer zahiri izleyicilere bu hakikatler kimisine de keramet ve mucize gibi gelir. Hayy’at bulanlar için ne keramet ne de mucize vardır, onlar yazılanları yaşarlar ve yaşadıklarını kelamları ile anlatırken hâle de alırlar.
İşte ayrışma burada başlar, önceden zahiren aranızda olanlar artık zahirinizde yoktur. Sizler de bunu çok iyi bilirsiniz, eskiden zahiren sevdikleriniz batıni hayata geçince aranızda bir kopukluk oluşur, Allah sizleri onlardan onları da sizlerden uzaklaştırır. Zahirde kalanlar da bunun nedenini çok iyi bilir, yakinlik kuranlara kıskançlık ve hased duygusu gelişir, neden o denir. Halbuki onun da onlardan bir farkı yoktur, tek fark yönelişlerindeki ısrar ve istikrardır. Bir şeyi sürekli yapmak alışkanlık halini alır, sürekli Mürşid varlığını düşünen ve yönelen biriyle sürekli masivasını düşünen hiç bir olur mu?
“De ki: ‘Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Ancak akıl sahipleri öğüt alırlar.'” (Zümer/9)
“Yoksa onlar, Allah’ın lütfundan verdiği şeylerden dolayı insanları kıskanıyorlar mı?” Nisâ/54)..HŞY

