Me dëshirën e Tij për t’u njohur, u shfaqën cilësitë dhe veprat; cilësitë dhe veprat janë âlemi i Tij, dhe prej tyre shihet Qenia e Tij..
Ai ua dha të gjitha këto cilësi dhe vepra njeriut, që të njihet përmes atyre që mendojnë si Ai dhe mendimi i të cilëve merr jetë – prej halifëve të Tij. Njeriu, për ta njohur Atë, duhet të zhytet në botën e vet të mendimit; në atë botë do të gjejë Qenien e Tij në Vetvete..
Të njohurit arrihet përmes njohjes së Njeriut; njohja e Njeriut është njohja e Tij. Qenia e Tij që dëshiroi të njihet, për këtë arsye e krijoi njeriun në ngjashmëri me Veten..
Ai thotë: Unë jam Ai që të solla në ekzistencë, me Qenien Time ti ekziston, ekzistenca jote është në dorën Time. Tani njeriu le të kthehet në qenien e vet, që të dijë se atë që ka krijuar përreth e ka nxjerrë nga mendimi i vet. Ti je ai që u jep jetë atyre; dije se, ashtu siç Unë të jap jetë ty, edhe ti u jep jetë atyre..
Ja, kështu njihem Unë. Ai që është Samed, pa nevojë, gjithmonë Dhënës..
Prej Tij kërkon dhe gjithmonë dëshiron të marrësh; e di se Ai është Dhënës, por edhe ti duhet të dish të japësh..
Dituria e së vërtetës nuk është me fjalë, por me gjendje. Gjendjen e shpall Ai. Të bindesh apo të mos bindesh është zgjedhja e njeriut. Fryti i çdo zgjedhjeje është i fshehur në vetë të vërtetën e saj..
Le të jetë veshi i shpirtit tënd tek Ai. Ato që dëgjon, shkruaji me pendë. Ajo që dëgjon është ajo që të zbret (nuzul). Kjo është dëshira e Tij. Sa më shumë të shtohet imani yt në Qenien e Tij, aq më shumë, si një lule që çel petalet, shfaqet nga brenda drejt brendësisë një ekzistencë. Të njëjtësosh është ta kufizosh Qenien e Tij. Ai është Qenia e pafund, Fuqia e Lartë. Çdo gjë që Ai ka krijuar është e vërtetë dhe e lejuar..
Ai e ka fryrë Qenien e Tij si një frymë në njeriun. Ajo frymë është shpirti hyjnore, brenda saj është shpirti. Njeriun që vjen në këtë botë me atë frymë shpirti, Ai e ka pajisur me cilësitë e përfshira në atë frymë, dhe ky është rendi i Tij. Njeriu, në Shpirtin e tij, e bart këtë rend, qoftë i vetëdijshëm apo jo..
Por qenia njerëzore që hap sytë në këtë botë mëson gjithmonë gjëra që i përkasin botës, dhe nefsi e egoja e pushtojnë. Me ato që mëson, përpiqet të ndërtojë një jetë sipas vetes. Mirëpo, ajo jetë që ndërton nuk është në përputhje me rendin e së Vërtetës, prandaj lind një trazirë dhe përplasje..
Në atë çast, shpirti mbetet në boshllëk. Sepse shpirti nuk mund të jetojë i shkëputur nga Origjina e tij, por detyrohet të jetojë në kushte njerëzore. Duke qenë i pakënaqur nga kjo gjendje, shpirti i flet vazhdimisht njeriut nga brendia, duke i dhënë shqetësim, që ai të dëgjojë zërin e frymës hyjnore shpirti..
Kur i bindet urdhrit të shpirtit hyjnor, atëherë arrihet në paqe..
