Bizler dergâh çatısı altında Dost varlığıyla beslenen insanlar olarak gerideki tüm ekolleri terkedip Kendi içsel varlığımızı ortaya çıkarmakla mükellefiz ki yöneldiğimiz canlı ve hayy olan Dost’un varlığıyla dahi varlığımız birebir aynı değildir..
Mürşid ile mürid’lik arasında konusal bilinç’sel farklılar olabilir, son’uç itibariyle bu açılımı yaratan da Mürşid varlığının yönlendirdiği iç’sel ve bilinç’sel alandır..
Ya hû çocuğunuzu nesil bâbında dünyaya getiren sizlersiniz, çıkıp biri diyebilir mi benim fikrim ve düşüncem ile çocuğum birebir örtüşüyor? Bu mümkün değildir.
O’ dostun varlığından/halinden dahi geçip kendi iç’sel varlığımıza yönelmeliyiz.
Hali hazırda Dost Mürşid varlığının da yıllardır anlatmaya çalıştığı bu oluşumdur. Bana bakma ve bana dönme, benim baktığım ve döndüğüm yere yönel, çünkü Mürşid varlığı dahi kendi iç’sel yolundadır ki onun yönlendirdikleri de kendi yolundadır.
“De ki: Herkes kendi karakterine (mizacına, fıtratına) göre hareket eder. Rabbimiz kimin en doğru yolda olduğunu en iyi bilendir.” (İsrâ/84)
Varlığının izini sürenler yönelme ve yönlendirme eğilimi içine girerler, bu halleri yanlış anlayıp kendinize pay çıkarmayın, onlar iç’sel varlıklarına yönelerek kendi beşer kimliklerini yönlendirirler..Topluluk içinde konuşmaya çalışıyor olmaları yöneldikleri iç’sel varlıklarının ikrâr’ıdır. İsteyenler şunu der; “Demek ki yöneliş ve yönlendirme varmış, biz bu kapının önünde boşuna durmamışız, onlarda bir hareketlilik oluyorsa bizde neden olmasın? ”
İsteyen de şunu der; “Yine birileri çıktı konuşuyor, yine aynı şeyler, biz daha önce bu masalları dinlemiştik, gelenlerin söyledikleri bizi azdırmaktan başka bir işe yaramadı, yine aynı azgınlık içine mi gireceğiz.”
Seçim tabiki yönelen ya da inkar edenlere bırakılmıştır..
Dost varlığı Rahmân ve Rahîm oluş’umunun müjdesini vermektedir, her doğum hem Dost’un izinden hem kendi iç’sel varlığının izinden kelâm eylemektedir.
“Dostlarının yolu” bildiğimiz kavram budur, her yolcunun nimeti kendine hastır.
İz’ler bir’dir fakat an’layış ve bilinç’sel boyutları farklı açılım yapmaktadır ki, her gelen bir diğerini açarak gelmektedir, aksi zaten bir geliş değildir yerinde saymadır..
Kur’an’daki her sure ve her isim bunun neticesi ve delilidir ki, Muhammed’de kalmayıp Resûl’e yönelmek her insanın kitabına erişimidir..
Dost nimet verilenlerin yolunu bizlere işaret eder, o dosta dahi çok yapışmamak, bizlere işaret ettiği yöne doğru rücu etmek gereklidir..
Biliniz ki Varlık daima bir rücû halindedir.. “Şüphesiz biz Allah’a ait’iz ve şüphesiz O’na rücû edeceğiz (döneceğiz).” (Bakara/156)
Dost’un görünen şeklen varlığında kalmak nedir bilir misiniz?
Dost’un zahiren yönlendirmesine uyan ve yönelenler için oluşan girdaplardır…
Hani spermler (can’lar) Rahmân’dan çıkıp Rahîm’e yol alır ya, kimisi daha yola çıkmadan telef olur, bu Dost/Aziz/Mürşid baba bildiğimiz yönlendiricilerdir, babadan baba sıfatından vazgeçemezler, onların şekli varlığında takılı kalırlar.
Kimi de Rahmân ve Rahîm arası kanalda telef olurlar, Rahim içi yakıcı asitlerlerle kaplıdır, oradan çok az sperm (can) geçebilmektedir, çoğu orda kendini yakar. “Asra yemin olsun ki, insan gerçekten hüsrandadır. Ancak iman edip salih ameller işleyenler, birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenler müstesna.” (Asr/1-3)
Rahîm kanalındaki yolda devam edenler için bir olan yolda bir’den ikilik belirir, bu rahmin içindeki oluşumu yaşatacak olan yumurtaya iç’sel oluşumu yaratacak olan kabuğa giriştir, (kelebek kozası gibi, kendi içinden kendine bir koza/halvet kurarsın) o yumurtaya/kozaya ulaşamayanlar hüsrana uğramaktadır, yani kendi hakikatin (halvet ve uzlet) ulaşamadan yolda öğrendikleri ile yolda kalır bir iz bırakmazlar..
Bununla da kalmıyor tâbi ki, yumurtaya ilk varan bu canlanmayı hakediyor ve işte esas olan Hakk’ikat’ten tarik başlıyor.
Kısaca ne yöne gideceğini şaşıranlar, menzili ıskalayanlar, daha yolda giderken birbirine bakıp birbirini aşağı çekenler, o kanal içinde yani Rahmân’ın hâlâ yönlendirmesinde rahime giderken kalabalığı (dış dünyayı) takip edip bir çoğu yanlış yol ve yönde telef olanlarla doludur. Bu oluşumu dergâh varlığı içinden ve kendinizi de içine alarak derince bir düşünceye davet etmekteyizdir..
Bu kalabalık ve kaostan kurtulup sadece o ilk aldıkları (ateşlemeye) YÖNELMEYE DEĞİL YÖNLENDİRİLMEYE sadık kalanlar, bağlığını rahimin içindeki oluşuma girerek beyân ederler, o hücreden çıktıklarında dillerinde tek bir ikrar vardır.
EN SONUNDA O’NA DÖNDÜRÜLECEKSİNİZ!.
Bu ikrâr ile Rahmân ve Rahîm olan Allah, sıfatları (Dost/Mürşid/Rabb/Hakk) üzerinden yaratılış vazifesini yerine getirmiş olur..
Rahmân’dan akıp Rahîm’in içine giren spermler (can’lar) kazanırlar, kazandıkları yaşam içinde hayy’at’iyet buluşlarıdır.
Şimdi tekrar yaratmayı bildiniz mi..
İ’ns’an’ı İ’ns’an ile nasıl yarattığı gördünüz mü?
Yaratılış içindeki Allah’ı bildiniz mi?
Allah’ın üzerindeki O’ Hû varlığın perdeler ardında tuttuğu Hakk’ikat işleyişine tanık oldunuz mu?.
İçinizden nasıl bir Resûl varlığı yaratıp, ayetlerini tebliğ eden ve açıklayanlar çıkardığına şahit oldunuz mu?
“Andolsun, size kendi içinizden öyle bir Resûl gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız ona çok ağır gelir. O size çok düşkündür; müminlere karşı çok şefkatli ve merhametlidir.” (Tevbe/128)
İşte iç’sel yaratım böyledir ve her an böyle devam etmektedir.
Bu sadece yaratımın başlangıcıdır. Rahîm’de yaşama veda eden spermler de (can’lar da) vardır, doğuma yakın ölenler de. Bizlerin oradan sağ çıkması Rahmân ve Rahîm varlığına dahi takılmamaktır, bilinçsel olarak hiç bir katmanda “herşey bu kadar” dememek gereklidir.
Doğuma giden süreci ve rahimlerdeki süreci sağlıklı bir şekilde yönetebilmektir, işte bu süreci yöneten ve yönlendiren, oradan doğmuş olanlardır. Doğmuş olmak yetmez bir de yola çıkaran gereklidir yani Rahmân-ı Resûl..
Rahmân Usta demektir, neyde usta?
Yola çıkarıp o fitili ateşleyen unsur olarak ustadır, rahimin burada katkısı yoktur. Çünkü Usta ol’an Rahmân bu oluşumu başlamakla da zaten Rahîm’iyet sunmaktadır..
İnsan çamur ve balçık arası bir maddesel-yapıdan yaratılmaktadır, sonra onu öz suyumuzla-soyumuzla (R’Ahmet varlığıyla) yeniden yaratmaktayızdır..
“O, yarattığı her şeyi en güzel yapan ve insanı yaratmaya çamurdan başlayandır. Sonra onun neslini bir öz sudan, değersiz bir sudan (spermden) yaratmıştır.” (Secde/7-8)..HŞY
