O Allahu im, Ti je Ai që bën të qajë dhe Ti je Ai që bën të qeshë; Ti je Ai që e gëzon zemrën e robit në mënyrën më të bukur (55/29). Sepse Ti je Rrahmani (55/1), Ti je Haliku, Bariu, Rezzaku. Ti je i bukur si në të mirën ashtu edhe në atë që për ne duket si e keqe (2/216). Ti je Ai që na zgjon në vetëdije dhe që e drejton njeriun nga njerëzia drejt Ademijetit.
Sundimi i përket vetëm Xhenab-i Hakkut. Edhe vatrat shpirtërore të kuptimit tasavvufor janë të Allahut. Në të vërtetë, Ai është që jep pasuritë dhe bukuritë; prandaj duhet njohur dhe çmuar kjo mirësi. Ata që nuk e njohin këtë vlerë nuk mund të jenë besimtarë të vërtetë (10/88). Ai sundim nuk duhet përvetësuar dhe nuk duhet përdorur sipas dëshirës së vet (40/29). Nuk duhet thënë “imja”, madje as si mendim nuk duhet të lindë (43/51). Njeriu duhet të arrijë kënaqësinë hyjnore të Tij, të shpërndajë lëndoren dhe të fitojë pasurinë shpirtërore.
Emri Rrahman përfshin gjithçka dhe këdo; ndërsa emri Rrahim rrethon vetëm ata që janë bartës të jetës dhe shpirtin e atyre që u dhurohen mirësitë shpirtërore. Ai është edhe miku, edhe ndihmësi i fuqishëm i atyre që i bëhen të afërt (30/5). Ekzistenca e ahiretit është një jetë e pranishme brenda vetë jetës. Ata që mashtrohen nga jeta e kësaj bote kanë rënë në gaflet dhe nuk mund ta kuptojnë këtë. Ata janë të pavetëdijshëm për atë realitet të gjallë të së vërtetës (30/7). Ata e mohuan qenien e tyre të brendshme (7/147). Veprat e tyre bëhen të kota, sepse nuk janë drejtuar drejt jetës së së vërtetës (18/103). Ata jetojnë në hamendje dhe mendojnë se bëjnë vepra të mira; por në veprat e tyre nuk gjendet kënaqësia e Tij (18/104). Ata që në peshoren e kënaqësisë dalin të lehtë janë ata që nuk gjejnë jetë të vërtetë brenda jetës (23/103)..HŞY
