İbadet bir aşkla olmalıdır. Düşünce, gönül, ruh bir bütün olmalıdır. Bu üçü arasında daima bir alış veriş deveran etmelidir.
Onların her biri kendi yörüngesinde yüzen gezegenler gibidir. Ne birbirine yetişir ne birbirinden ayrıdır. Evren bedenin aynıdır. İkisi de hiç durmaksızın genişler..
Dünya yaşamında sayısız düşünce vardır. İnsan bir düşünceyi seçer ve o düşünceyi tarik eyler.
Öldüren de dirilten de O’dur. Anda nice düşünceler ölür, nice düşünceler doğar. Nice varlıklar ölür, nice varlıklar doğar.
Doğanın hayy’at bulması da O’nunladır. Doğan zuhura gelendir. Zuhura gelen iç âlemindir, iç âleminde olandır. İç âleminde her şey vardır. Şimdi sen nefsinden doğanlarla ruhundan doğanları gör ve ayırt et!. Rabbin sana ayırt etme kudretini verir. Nefsinden olanları cesaretle terk et. Terk etmek senin seçimindir. Seçim burdadır.
Son’ucunu belirleyecek olan budur..
Arşın kapıları açılır ve kapanır. Kapıları açık tutmak da kapattırmak da bil ki senin elinde, azminle sarıl biatine. Kapılar kapandığında sıkışırsın alt âlemlere. Bil ki bu netice senin arzınla ilgilidir. Yalnız düşünce değil, âleme arz ettiğin eylemlerin rızalığın eleğinden geçmelidir.
İşte o vakit arşın kapıları senin için açılır.
Alt katmanlarda sıkıştığın sürece hep o işlerle iştigal edersin. Rızalığın eleğinden geçmeyen düşünce eylemlerin için bil ki nedamet getirmelisin, tövbe istiğfar etmelisin. Bundan dolayı oluşan kirleri gözyaşınla temizlemelisin..
Her şey ayan beyan insana gösterilir. Fakat görebilmek için gören göz gereklidir. Gören göz basir’dir, şekil değil idrak’tir.
Varlığına teslim olanın idraki açılır. Bil ki yüzeysel bir yaşam değildir sana layık olan, idrak içinde bir yaşamdan hayy’at çıkarmalı İns’an..
Düşün ki akıl ve düşünce sana neden verildi?..
Şifan aşkındır ve dostun ellerine mühürlenmiştir. Aklını yanlış kullanmaman için sana uzanmıştır. Dostların silsilesini bir düşün, o ne muazzam bir vesiledir ki sımsıkı yapışman içindir..
Aklın vehim üretmesin, düşüncelerini temiz tut ki sıkıntıya girmeyesin, temizliğin ne olduğunu ancak silsileden öğrenirsin.
Aşk-ı ilâhinin ateşine düş ki kirlerin temizlensin..
Gözümüzle gördüğümüz ya da kulağımızla işittiğimiz her şey düşünce için bir uyarandır. Gördüğümüz ve işittiğimiz ân’da düşünce harekete geçer ve o uyaranı bir ölçüye vurup değerlendirmeye başlar, evveliyâtını da öğrenmeye çalışmadan gördüğünü yeterli bulur ve eleştirmeye başlar, o şeyle ilgili bütün yanlışlıkları, kusurları ortaya döker. Bu değerlendirme tamamen kendi benliğimiz ölçüsüncedir. Benliğimizin ise tamamı nefs örgüsünden oluşmuştur. O nedenle değerlendirme tamamen nefsîdir..
Her şekil, her ses ile varlığımız nefsimize vurur, “değerlendir bakalım, düşüncen harekete geçsin, nefse göre mi yapacaksın, hakça bakmayı öğrendin mi” dercesine..
Âdem’iyet’i yakalayabilmek için düşüncenin yücelmesi gerekir. Hep nefsî değerlendirmede kalırsak ki bu aşağıların aşağısı olan bir düşünce seviyesidir, kemâlde yücelmek mümkün olmayacaktır..
Hâdiselere olup bitme ve netice alma olarak bakmak eksik bir yaklaşım olur. Önemli olan yaşantıdan öğrenilendir, kemâlde yücelmektir. Yaşam bunun için vardır. Hiç bir kimse bu yaşamdan öylesine gelip geçmemelidir. Bu büyük bir kayıptır..
Özellikle bir mürşide intisap etmiş olan canlar tasavvufî yaşamın içine girmelidir. Kemâl ile yaşam başka bir lezzettir ve insanın halife olarak yaratılmış olması burdan itibaren anlam kazanmaya başlayacaktır..HŞY
