Mes grimcës dhe gjithësisë nuk ka dallim në krijim. Zoti që krijoi grimcën, krijoi edhe botët. Ruaju nga nefsi yt; sa më shumë t’i japësh, ai thotë gjithmonë: “a nuk ka më?”… ai nefs është vetë xhehenemi.
Lâ ilâhe illallah;
Në botë vepron vetëm urdhri i Tij; ai urdhër është “Bëhu (Kun)”, që vazhdimisht zgjerohet.
Ai që sjell diellin dhe hënën, natën dhe ditën, është i njëjti urdhër. Ai që ushqen, jep për të pirë, vret dhe ringjall, është vetëm Ai, Një dhe i Vetëm; ai urdhër është Hû, i Gjallë (Hayy), brenda frymës.
Ti mendon se e bëre vetë; por Ai që ka urdhrin në ty dëgjon, që ti të njohësh “Veten” brenda teje.
Pa “Ty-në”, ti je vetëm një guaskë; vlera jote e vërtetë është “Ai” brenda teje — dije këtë. Nëse e thyen guaskën, e gjen “Veten”. Që ta thyesh atë, duhet ta dobësosh; për këtë, mos ushqe guaskën, por atë që është brenda saj.
Ai është Allahu që e shfaq Qenien e Tij haptazi përmes Njeriut. Që sytë e jashtëm shohin vetëm anën njerëzore, është një verbëri brenda dritës që ndriçon atë qartësi. Ai e mbulon Qenien e Tij të hapur me Dritën e Tij si Settar dhe e fsheh në mister. Disa mendje nuk i shohin gjërat e dukshme, sepse kështu është vullneti i Tij; janë para syve të tyre, por për ta mbeten të mbuluara.
Ahireti nuk është një jetë e shtyrë pas vdekjes. Ahireti është arritja e vetëdijes për ekzistencën e njeriut dhe të jetuarit me të; është zgjimi në qenien tënde. Nga thesari i pafund i Tij, ku janë krijuar të gjitha mundësitë, njeriu, me mendimin e vet, i tërheq dhe i zbret ato në vetvete, duke krijuar një jetë të gjallë (Hajj) apo një ekzistencë të tillë sipas vetëdijes së tij, dhe merr frymë me këtë kuptim.
Ai që hap sytë dhe veshët ndaj kësaj gjallërie (Hajj-at), jeton me Allahun e tij në pafundësinë e Tij; ndërsa ai që mbetet në jetën e kufizuar, jeton në krijesë (mahluk) pa e njohur Krijuesin (Halik). Nuk i ka hije njeriut të mbetet i ngushtuar në krijesë. Ai që mbetet i tillë, kalon si një nga grimcat e panumërta — vjen e shkon.
Ai që jeton me Allahun e tij, lartësohet.. HŞY
