Kur’ani janë mesazhe që i kanë ardhur Muhammedit nga Allahu i qenies.
Qenia e tyre si mesazh tregon se janë përcjellë përmes një mjeti bartës, pra një ndërmjetësi.
Njerëzimi, kur arrin në vetëdijen e Hakut brenda vetes dhe i merr mesazhet drejtpërdrejt, sheh se është i ngjashëm me njëri-tjetrin.
Edhe pse përmbajtja e Kur’anit përmendet si “të moralizohesh me moralin e Allahut”, ata që arrijnë te vetëdija në qenien e tyre, pra te Kur’ani, nderohen.
Nderi, dinjiteti dhe personaliteti e kthejnë këndvështrimin tënd ndaj botës dhe qenieve drejt tërësisë.
Nuk ka një Allah që do të vijë nga lart, nga qiejt, për të hyrë brenda nesh.
Njeriu jeton me dritën, thelbin, vlerën, çmimin, nderin dhe dinjitetin që ka në qenien e tij.
Ata që përdorin këto fuqi që Allahu i ka krijuar prej Vetes, zbulojnë në qenien e tyre aftësitë e fuqisë (potencialin, aftësinë, talentin dhe qëllimin).
Kur Kur’ani flet për sexhden e melekëve, ai tregon se ata janë në urdhrin e Allahut, pra në shërbim të Njeriut të Përsosur të nderuar (aftësitë dhe talentet).
Kur e nxjerrim qenien Muhammediane nga individi dhe e lartësojmë në personalitet, shohim se ai nderohet dy herë.
Njeriu, duke fituar personalitet me vetëdijen Muhammediane si në botën e jashtme ashtu edhe në atë të brendshme, arrin vetëdijen e Hakut.
Muhammedi (qenia e Allahut) i përjeton në vetëdije të gjitha veprimet si mendimi, arsyeja, ideja dhe zgjuarsia bashkë me Zotëruesin e tyre, pra me Vetveten.
Vetëdija Muhammediane vesh një gjendje pa cilësi, ku veprimet burojnë pa u ditur nga kush dhe nga ku, një ndikim pa ndërveprim, një Vetvete pa “vetë”.
Sepse kur sheh të gjitha cilësitë, emrat dhe format duke filluar nga Mëshira e Allahut, kupton se asnjëra nuk është Vetja, por të gjitha janë prej Tij.
Nga kjo pikë shfaqet urtësia e panjohshmërisë së atij që sheh dhe asaj që shihet.
Sillni para syve të gjitha cilësitë dhe veprimet: kush është Ai që i mëshiron Atë?
Njeriu është një personalitet i lartë që përmban brenda vetes si krijuesin ashtu edhe të krijuarin, si shikuesin ashtu edhe të shikuarin.
Thënia e Muhammedit “Unë nuk di asgjë përveç asaj që më është shpallur nga Allahu”, është zëri i melekëve—i fuqive—i aftësive brenda tij.
Kjo fjali që thekson panjohshmërinë në gjendjen pa vetë, kur kthehet te Vetja, bëhet njohje dhe u bëhet mëshirë botëve.
E vërteta gjithmonë përmban paradoks, por vetëm ata që e shijojnë Vetveten mund ta njohin gjendjen pa vetë.
Sepse ekziston një Vetvete që e njeh Vetveten, dhe ajo është të jesh pa vetë. HŞY
